Sofia dag 1

Na een verkwikkende nachtrust, toch behoorlijk moe van het reizen.

hierbij een kleine impressie van een stukje Sofia:

Frisdrank verkooppunt.

gezocht.

Profile maar dan op zijn Bulgaars

angstig, koekjes neergelegd.

Ons Hotel

the road to Sofia.

We hebben goed geslapen bij Oasis, en gaan door Beograd op weg naar Sofia.

Op een bepaald punt moesten we invoegen, en een aantal chauffers stonden ons dat niet toe. En bij een tolhokje, waar een kaartje gekocht moest worden, werd er ongedurig getoeterd. Maar er stond wel een leuke auto naast ons met vervoer van kratten bier.

.In het landschap stonden hier en daar verspreid staande huisjes, alleen of bijelkaar. Ook een trein kwam ons tegemoet langs de bergwand.




We gingen even stoppen onderweg, en het zaakje heette Tito.

Soms zie je ook hele bijzondere huisjes.

Op het land, zie je soms mensen handmatig het werk doen, en dat is te begrijpen als het een moestuin is, maar op een landerij?

Op een gegeven moment naderden we de plaats Nis, waar we de afslag naar Sofia konden nemen, maar we wisten dat in deze plaats ook een shelter was, die gesteund word door een stichting in Belgie,
www.straydogs.be  en we besloten om te proberen of een spontaan bezoek mogelijk was, en we hadden hier ook een telefoonnr van, en dat Jelena engels sprak.

Dus ik heb gebeld, en ze was in de shelter. We spraken af dat we het wilden proberen te vinden.

Zij vertelde dat de shelter in de buurt lag van de nieuwe begraafplaats, en een weggetje daarvóór in moesten slaan. Nis bleek groter te zijn als we dachten, en toen we twee politiemannen zagen, die stonden te controleren, ging ik naar ze toe, ja ze kenden iets engels, maar toch was het eerst niet duidelijk wat cemetary betekende, en toen ik zei; place for the dead persons, en ik ook had gezegd dat we op zoek waren naar Jelena, dachten ze dat ik bedoelde dat zij daar lag! Dus nee, niet dit, maar dat zij hier dichtbij woonde. Hilariteit bij hun. Het waren aardige agenten ( we zouden echter één van hun later nog weer terugzien). Het was 6 stoplichten rechtsaf. We weten niet of we goed hadden geteld, maar bij onze 6, kon je alleen linksaf.

Het was inderdaad niet goed, en hebben bij een bekend benzinestation gevraagd, weer een engels sprekende aanwezig!, die ons via een aan te schaffen stadsplan, uitlegde waar we moesten zijn, hij schreef de naam zelfs in het servisch voor ons op. Jullie snappen het al; we moesten terug. Echter, het Bubanjpark in welke richting we moesten, vonden we snel, maar waar was de nieuwe begraafplaats, de Novo Groblje. Nog twee maal mensen gevraagd, en ééntje kon bij het tonen van de naam, want sprak alleen servisch, de richting wijzen, en het betekende steeds maar rechtdoor, want hij maakte ook gebaren met zijn armen met een nee-gebaar naar rechts en links. En het lukte! Bij de plaats kon je inderdaad een weggetje naar links inslaan. Jelena gebeld, ze was in gesprek. We gingen het weggetje op, en vroegen aan een vrouw die buiten zat bij een klein winkeltje of ze haar kende, ze sprak ook iets engels, maar de naam kende ze niet, maar bij het woord Dogs, was het; oh ja.....stukje terug, 200m rechts. Het bleek een zandpad te zijn, ik belde haar weer, en ze kwam ons halen. Begroeten, auto aan de kant, wat spullen eruit gehaald, en mee.

Dit was van de shelter het eerste wat we zagen aan de buitenkant.

Op dat moment werd er ook net een aanhangwagen met brood afgeleverd.

www.dzznis.org.rs voor meer info.

Méér foto's, ook van ons, op www.straydogs.be

Afscheid genomen.

Terug in Nis vroegen we weer aan een politieagent de richting naar Sofia, ik keek hem aan, en......het bleek de agent die we de weg hadden gevraagd naar de cemetary; Hey, I know you! Samen even lachen.

We zaten echter iets onder de modder, dus hebben ons bij een stop even wat schoon gemaakt.

Krijn heeft daar nog een foto gemaakt van Nis.

Op weg naar Sofia. Denk niet dat de snelweg naar Sofia een vierbaansweg is, maar een gewone 2-baans, waar de mensen langs de kant van de weg lopen of fietsen.

We verlaten Servie (Srbija)

Bijna in Bulgarije.

Voor Bulgarije heb je ook een vignet nodig; we hadden de keuze tussen 10 dagen, een maand, of een jaar. Je kunt deze alleen kopen bij de grens, of tot 30km landinwaarts. Wij namen er één van een maand. Bij onderstaand benzinestation, waar vrachtwagens in een lange rij stonden te wachten om Servie binnen te komen.

Eerste indruk Bulgarije.

Net binnen Bulgarije houdt een agent alle auto's tegen. Wat blijkt, er komt een rij met ballonnen versierde auto's (dure merken) vóóraf gegaan door een politie-auto, de weg op. Na de laatste versierde auto, mochten wij achteraan aansluiten (en vooral niet voorbij gaan). Na zo'n 10km sloeg de stoet gelukkig af.

Sofia.

De navigatie was bij het binnengaan van Bulgarije weer iets gaan werken, maar nog niet genoeg, om ons bij het hotel te kunnen brengen, de coördinaten waren niet goed te vinden, en bij het zoeken met de dichtstbijzijnde coördinaten, lukte het wel.

Hotel Consul.

vierde stop

Vertrokken uit Torokbalint naar onze volgende overnachtingsplaats, Motel Stari Fijaker, dichtbij Novi Sad, Servie, Srbija. Bij het intoetsen van deze locatie op de navigatie in de auto, lukte dit niet. Uiteindelijk gingen we op de coördinaten. Want we kwamen erachter dat oa Servie een blinde vlek is op de wegnavigatie. Toen we op een snelweg echter ook in een andere richting wijzend SRB (Servie) zagen, kwam er twijfel. We bleven eerst op de coördinaten, maar door deze twijfel, zijn we teruggereden; stel je voor: misschien langs wie weet welke wegen we hadden gemoeten. We hebben daarom de borden gevolgd richting SRB.
Toen we de Servische grens passeerden, was er een goede grenscontrole, we kregen een stempel zelfs in ons paspoort. De autocontrole was een vluchtige blik.
Toen we Servie binnenreden was er geen navigatie meer.  Onderweg gebeurde er al snel iets bijzonders in onze ogen: een Mercedes kwam achter ons rijden, knipperde verwoed met de lichten en gaf met zijn hand een stopteken. We zagen echter geen policija-teken. Maar door het aanhouden van hun gingen we vaart minderen, Krijn deed de deuren op slot, en aan mijn kant deed ik het raam 10cm open, en toen ze ernaast kwamen rijden , maakten ze een teken van iets kopen. We schudden nee, en reden snel door.Krijn  had al zijn twijfels, want hij zag dat er ook een vrouw achterin zat.

De natuur was heel vlak, en weinig huizen. Veel landbouwgrond, fruitbomen.
Verderop: ineens een rookwolk, vlak voor onze neus. Een tegemoetkomende auto ging vol in de vangrail. Wij dachten we moeten helpen; maar de bestuurder stapte uit, het was vlak na een benzinestation,en er kwamen auto's achter de man aan, dus wij reden door. De auto van de man was zeker total-los.

Onderweg bleek dat we langs het plaatsje Subotica kwamen, waarvan ik wist dat er een asiel was, maar had geen adres, omdat het niet verwacht was dat dat we hier langs zouden komen. Ach, dan toch maar even afdraaien; als je een huis ziet met veel honden, dan???? Maar het dorp bleek groter dan verwacht, dus dat ging dan toch niet door.

Terug op de snelweg naar het motel. Maar we konden het maar niet vinden. Na heel lang zoeken, en vragen (engels), bleek het adres, niet een plaatsje, maar een wijk, of een straat in Novi Sad.  Op dat moment hebben we het gecanceled, en doorgegaan naar Beograd. Vlak voor deze stad ingechecked bij Hotel Oasis. Het had wel internet, maar toch bleek  dat problemen te hebben.
We zitten nu al in Sofia, Bulgarije, en hebben eigenlijk al meer nieuws, oa bezoek van een shelter in Servie, in Nis.  Maar dat komt nog, hoor!